De eerste jaren van mijn jonge leven stonden we op een camping in Friesland, toen mijn zusje en ik eenmaal wat ouder waren trokken we Europa in.
Mijn ouders hebben me heel veel laten zien, mijn puberbrein wilde op een gegeven moment eigenlijk niet meer mee.
Geen zin in wandelingen, dat soort dingen.
Nu ben ik mijn ouders enorm dankbaar dat ze me zoveel hebben laten zien en meemaken, juist omdat ik dit mijn kinderen niet heb kunnen geven.
Vanzelfsprekend is het niet.
Nog altijd neem ik reizen niet als vanzelfsprekend aan, maar nu kan ik er volop van genieten en in dankbaarheid dingen ontdekken, die ik dan graag weer deel, juist voor mensen in mijn omgeving die niet in staat zijn om te reizen.